gedichten en poëzie

Someone has turned me around, turned me in a circle a million times.
I am hopelessly lost, my vision blurred and my sense of balance is gone.
I can hear though, so hopefully your voice will guide me.

Shout, I’ll follow the sound and I’ll try to reach you.
Hold my hand, I’ll use your steadiness to get there.
Talk to me and let me know I’ll be fine.
Please tell me I’ll be fine, because this dizzy feeling isn’t wearing off.

Tell me we’ll be fine. Give me the feeling I can tell you how I really feel.

It’s odd how suddenly I’ve come back to trusting you. It’s weird to see how I’ve thrown all friendly advice and caution in the wind and I drifted right back to you when the opportunity rose.
There’s only one good reasoning for doing that, and that is that we’re not just a short thing, we’re not something small.
We’re not just a small chance.

Ik denk aan je. Ik vind je leuk
Ik geef om je, ik wil je laten lachen.
Want die lach, die prachtige lach, die doet plassen opdrogen en laat de zon schijnen. Je lach alleen al kan mijn dag goed maken.
Ik hoop dat je soms lacht omdat je je veilig kan voelen bij mij. Dat je een positief gevoel hebt nadat ik je zeg dat je op me kan bouwen. En dat je dat ook gelooft.
Van zodra ik dat zeg, en dat ik je leuk vindt. Dan hoop ik dat je niet lacht uit ongeloof.

Ik hoop dat je dan, op z’n minst kan geloven dat ik dat meen. Je kan me vertrouwen. Ik zal er misschien niet altijd fysiek voor je zijn maar je mag me best bellen. Je mag me zeggen wat er op je maag ligt.
Je kan me alles toevertrouwen, ik zal luisteren en er als steunpilaar blijven zijn. Want dit is geen snel dovende vlam. Eerder een bosbrand die met man en macht niet te stoppen valt.

Surrounded by interesting and fun company and still unable to think clearly.
Engaged in profound conversations but unable to keep your mind off that one person.
You know there’s a problem in your rationale when she’s all in your thoughts.

She seems to have put me back into the old street of no self control, she made me go from independent and criticizing to boring and singleminded.
She makes me forget the problems of the world by just smiling or talking.

I want to change this, but I don’t want the feeling to be different. I want to make this right and tell her what’s up.

She has to know what’s going on in my mind, but preferably without a disastrous ending.
People around me keep on saying that there’s a good chance for this to be a big failure, that I shouldn’t jump to conclusions and let her talk to me first. The fear of being wrong agrees with them, the love for her disagrees. I am unable to make a clear choice about whether or not it’s a good idea to go all out.

I really want to bite the bullet and tell her how I feel. But they’re probably right I’ll choke on the leftover pieces of the bullet.

I can’t just let this slide either, I don’t want to be wasting time without her.

Ik durfde het niet. Ik zag de fouten in.
De problemen die er zouden komen schenen kristalhelder.
Vandaag, weken nadat ik die beslissing maakte zie ik mezelf weer in datzelfde, doodlopende straatje.
Weeral ben jij degene die in mijn gedachten opduikt.
Ben ik echt bang om nieuwe dingen en mensen te ontdekken?
Of waarom is het dat je zo bent doorgedrongen in mijn gedachten.

Moet ik actief op zoek gaan of zal het antwoord binnenwaaien?

OK, It’s alright. I’ve given up.

It sounds so harsh and without hope, but it’s the truth.
You and me, it’s not going to happen.
I’ll turn the desire back to the dream, I’ll stow away the feelings.

You haven’t given me any hints as to why but the hints towards `no` are more then clear enough. I don’t want to look even more embarrassed then what’s happened so far.

I can’t just ban you out of my life, if only I could.

I’ll see you around.

The things I say are meaningless,
No content or meaning in the words that come out.
Not making any sense at all.
All reason blurs out, I think it might have something to do with her.